ยามะพีทำงานอยู่ที่ร้านเบเกอร์รี่แห่งหนึ่ง ยามะพีไปทำงานในวันหยุดเพราะไม่อยากจะอยู่บ้านรอรับเงินจากพ่อ แม่เฉยๆ เค้าไม่อยากจะรบกวนคนทิ่ทิ้งเค้าไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งเค้าไปทั้งๆที่เค้ายังเล็กเค้ายังต้องการความรัก ความอบอุ่นของพ่อแม่ เหมือนครอบครัวอื่นๆ แต่ว่าสิ่งที่เค้าอยากได้มันคงจะไม่เป็นจิงแล้ว ในตอนนี้เค้าก็ต้องทำหน้าที่พี่ที่ดีของเทรุ คอยเป็นห่วงเทรุ คอยให้ความอบอุ่นกับเทรุ เสมือนเป็นพ่อ แม่ ของเทรุเอง ToT
ยามะพีก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ ได้เวลาเลิกงานซะที ไม่รู้ว่าไอ้จินมันจะเป็นยังไงบ้าง เทรุจะเอามันไหวรึป่าวนะยามะพีสบถออกมาอย่างเหนื่อยใจ
เอ่อ.... โทโมฮิสะคุง คนหน้าสวยเรียกยามะพี
มีอะไรหรอ ยามะพีถามพลางมองหน้าอย่างสงสัยว่า ยัยนี่เป็นไคกันนะเป็นนักเรียนที่โรงเรียนรึยังไงนะ แต่ไม่ค่อยคุ้นหน้าเลย
ชั้นขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้รึป่าว คนหน้าสวยถามยามะพี
อืม ได้สิ มีเรื่องอะไรหรอ ยามะพีตอบ (แต่ในใจอยากกลับบ้านจนจะลงแดงอยู่แล้ว)
เอ่อ.. ชั้นชื่อโนบุยะ จียูมิ อยู่ปี3ห้อง2 คือ.....เอ่อ.... ชั้นมีเรื่องอยากจะบอก เอ่ออ....คือว่า .. ชั้น.....ชั้นชอบโทโมฮิสะคุงนะ คบกับชั้นได้รึป่าว ในที่สุดคนหน้าสวยก็ยอมพูดออกมาจนหมดและก็รอคำตอบจากคนข้างหน้าว่าจะตอบ ใช่ หรือ ไม่
ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้ชั้นยังไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้หรอกนะ ชั้นคิดว่าเธอคงจะต้องเจอไคที่ดีกว่าชั้นแน่นอน ยามะพีตอบ และเดินจากไป ปล่อยให้อีกคนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใจจิงชั้นก็ไม่อยากปฏิเสธเธอหรอกนะ (หน้าตาเธอก้อใช่ว่าจะดูไม่ได้ ดูดีซะด้วยซ้ำ) เพียงแต่ชั้นไม่อยากทำร้ายจิตใจเพื่อนของชั้น ตอนที่ยามะพีได้ยินชื่อก็นึกถึงเรื่องเมื่อวานที่จินได้เล่าให้เขาฟัง เพียงแค่นี้จินก็เจ็บเกินพอแล้ว เค้าไม่อยากให้จินเจ็บไปมากกว่านี้
....................................................
ติ๊ง..ต๊อง ..ง.ง....ง
เย้....พี่โทโมะกลับมาแล้ว เทรุรีบวิ่งออกไปเปิดประตู
เทรุ..ไอ้จินมันเป็นไงมั่งอ่ะ ยามะพีถามเทรุด้วยความเป็นห่วง ห่วงทั้งเพื่อน ห่วงทั้งน้อง
รายนั้นอย่าไปถามถึงเลย...โน้น นั่งดู TV อยู่ที่ห้องนั่งเล่นโน้น เทรุตอบพลางชี้ไปที่ห้องนั่งเล่น
ยามะพีรีบดินไปหาจินทันที (ท่าทางเหมือนจะลงแดงนะเนี้ย )
จินมานี่ซิ ชั้นมีเรื่องจะพูดด้วย แล้วยามะพีก็พาจินขึ้นไปคุยกันที่ห้องของตน
เทรุเห็นพี่ตนกลับมาเหนื่อยๆก็รีบจัดของว่าง จะยกขึ้นไปให้ที่ห้อง แต่ก่อนจะเปิดประตู เทรุก็แอบได้ยินที่สองคนนั้นคุยกัน
วันนี้จียูมิจังมาหาชั้นที่เบเกอร์รี่ด้วย เค้าขอคบกับชั้น.... จินได้ยินที่ยามะพีพูดถึงกับชะงัก สีหน้าจินเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เฮ้ย....สบายใจได้น่า... ชั้นปฏิเสธเค้าไปแล้ว นายไม่ต้องคิดมากหรอก ยามะพีปลอบจิน
หมายความว่ายังไง จินอกหักหรอ หรือว่าถุกทิ้ง แล้วพี่โทโมะมาเกี่ยวอะไรด้วย ตอนนี้เทรุรู้สึกสับสน ทั้งช็อก ทั้งแปลกใจกับเรื่องที่ได้ยิน หรือว่า เมื่อวานตอนที่จินนั่งคุยกับไคก็ไม่รู้ ใช่...ต้องใช่แน่ๆ...ต้องเป็นผู้หญิงคนนั้นแน่ๆเลย....แต่มันหมานความว่ายังไงกัน ที่มาขอคบกับพี่โทโมะ หรือว่าที่ปฏิเสธจินก็เพราะชอบพี่โทโมะหรอ เทรุตัดสินใจเดินลงมาที่ห้องครัว ทำตัวให้เป็นปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้วทั้งสองก็เดินลงมาที่ชั้นล่าง จินเดินเข้าไปหาเทรุที่กำลังล้างจานอยู่
นี่เทรุ....วันนี้ชั้นนอนที่นี่อีกคืนนะ......จินพยายามพูดกวนประสาทเทรุ แต่เทรุไม่ได้โมโห...หรือโต้ตอบเหมือนอย่างปกติ
นั่นมันเรื่องของนาย....มาบอกชั้นทำไม เทรุพูดเสร็จก็เดินขึ้นห้องไป
นี่ชั้นทำอะไรลงไปเนี้ย งอนหรอ บ้ารึป่าว ทำไมชั้นต้องไปงอนหมอนั่นด้วย เทรุบ่นกับตัวเอง
อ่าว...ไหงเป็นงั้นไป... จินงงกับปฏิกิริยาของเทรุ ถ้าตามปกติป่านนี้เขาโดนด่าไปแล้ว
น้องนายเป็นอะไรไปอ่ะ ยามะพี หรือว่าเป็นวันตกไข่ (เมนส์มา) จินหันไปถามยามะพี
ชั้นจะไปรู้หรอ... ยามะพีตอบ ( ไหงตอบงั้นหละยามะ นั่นมันน้องนายนะยะ )
เราขึ้นไปนอนกันเถอะ ยามะพีชวนจิน เพราะเขาเองก็ง่วงแล้ว ก็ทำงานมาทั้งวัน
(ตกลงวันนี้ไม่กินข้าวกันหรอเนี้ย..คนแต่งลืมซะนี่...งี้จินไม่หิวแย่หรอเนี้ย -*-)
.......................................
คืนนี้จินกับยสามะพีหลับสนิทกันทั้งคู่โดยไม่รู้เลยว่ามีไคบางคนที่นอนไม่หลับ ถึงจะพยายามข่มตาหลับเพียงใดก็ไม่สามารถหลับได้ ในเมื่อในหัวมีแต่เรื่องจินที่ไปได้ยินมา เทรุเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาคิดมากเรื่องจินด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย ทั้งๆที่ไม่ใช้แฟนกันซะหน่อย ทั้งที่ไม่ได้รักกันซะหน่อย...... ไม่ได้รักหรอ.....แล้วทำไมชั้นถึงต้องคิดมาก หรือว่าชั้นจะรักจินเข้าแล้ว .... แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก...ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก